SİVİL SAVUNMA
Savaşta ve afetlerde halkın can ve mal kaybını en aza indirme amacını
taşıyan ve topyekun savunmanın en önemli unsurlarından biri olan SİVİL
SAVUNMA;
-Savaş zamanı halkın can ve mal kaybının en aza indirilmesi;
-Afetlerde can ve mal kurtarılması;
-Büyük yangınlarda can ve mal kaybının azaltılması;
-Yok olmaları veya çalışamaz hale gelmeleri durumunda yaşamı büyük
ölçüde etkileyecek olan kamu ve özel kurum ve kuruluşların korunması ile
bunların acil onarımlarının yapılması;
-Savaş zamanı her türlü savunma faaliyetlerinin sivil halk tarafından
desteklenmesi;
-Cephe gerisinde halkın moralinin kuvvetlendirilmesi;
konularını kapsayan SİLAHSIZ, KORUYUCU, KURTARICI önlem vefaaliyetler
bütünüdür.
Bu hizmetlerin ülke düzeyinde yürütülmesi için İçişleri Bakanlığına
bağlı Sivil Savunma Genel Müdürlüğü kurulmuştur. Bu Genel Müdürlük Sivil
Savunma hizmetlerini, İl ve İlçelerde Sivil Savunma Müdürlükleri,Sivil
Savunma Arama ve Kurtarma Birlik Müdürlükleri ile kamu ve özel kurum ve
kuruluşlarında Sivil Savunma Uzmanlıkları vasıtasıyla yürütmektedir.
TARİHÇE
Yurdumuzda sivil halkın korunmasına ilişkin önlemlerin başlangıç tarihi
1928 olup, bu yılda "Cephe Gerisinin Havaya Karşı Müdafaa, Muhafazası"
adı altında bir Talimname çıkarılmıştır. Bundan sonra çeşitli idari
düzenlemelerle yürütülen hizmetler 1938 yılından itibaren 3502 sayılı
PASİF KORUNMA KANUNU ile yerine getirilmeye çalışılmıştır.
II. Dünya Savaşı sırasında kullanılan uçakların ve silah menzillerinin
cephe gerisine kadar uzanması nedeniyle bu savaşta sivillerin gördüğü
zayiat ve ekonomik tesislerin uğradığı hasarlar dikkate alınarak,
Türkiye'nin 1952 yılında NATO üyeliğine kabulünden sonra, 1959 yılında
bugünkü Sivil Savunma teşkilat ve faaliyetlerini düzenleyen ''Sivil
Savunma Kanunu'' yürürlüğe konulmuştur.
